1. هزینه های بالای انبارداری. مشکلات انبارداری یک پدیده رایج در کل صنعت لجستیک است. سیاستهای سختگیرانه مدیریت زمین، دستیابی به زمین را برای شرکتهای انبارداری سختتر میکند و در نتیجه هزینههای خرید و استفاده از زمین را بالا میبرد.
2. چیدمان نامناسب انبار. به دلیل نبود استانداردهای ملی یکپارچه و برنامه ریزی و طراحی حرفه ای، مشکلات زیادی در مناطق انبارهای نوساز در مناطق مختلف وجود دارد.
3. توسعه نابرابر تجهیزات و فناوری انبارداری. به دلیل ظرفیت محدود سرمایه گذاری در صنعت انبارداری، کمبود انبارهای جدید برای پاسخگویی به تقاضای انبارداری که به سرعت در حال رشد است وجود دارد. وسایل نقلیه تحویل، فناوری کانتینرسازی، فناوری چیدن و فناوری اطلاعات نیاز فوری به ارتقا و تحول دارند.
4. مقیاس کوچک و بازده اقتصادی پایین شرکت های انبارداری. اگرچه حجم کسب و کار و درآمد عملیاتی اصلی شرکت های انبارداری در کشور من در دو سال گذشته به میزان قابل توجهی افزایش یافته است، اما سود همچنان پایین است. میانگین دارایی هر واحد یک شرکت انبارداری تنها 25.33 میلیون یوان است. در میان تمام شرکت های لجستیک، میانگین حاشیه سود عملیاتی 8.77 درصد است.
5. کمبود استعداد انبارداری. توسعه صنعت انبارداری نه تنها به متخصصان ماهر، بلکه به پرسنل عملیاتی و مدیریتی نیاز دارد که همگی در حال حاضر در کشور من با کمبود شدید مواجه هستند.
6. چارچوب قانونی و مقررات مدیریت انبار ناکافی است. سیستم حقوقی کشور من برای مدیریت انبارداری نسبتا دیر شروع شد و مقررات موجود به دلیل توسعه تولید و پیشرفت علم دیگر برای واقعیت های فعلی مناسب نیست. تا به امروز، کشور من فاقد یک "قانون انبار" جامع است. علاوه بر این، مدیران انبارداری در کشور من اغلب فاقد آگاهی قانونی قوی هستند و قادر به استفاده از ابزار قانونی برای حفاظت از منافع کسب و کار خود نیستند.
صنعت انبارداری کشور من به سرعت در حال توسعه است. با افزایش چشمگیر خرید آنلاین، پرداختهای آنلاین و تجارت الکترونیکی تلفن همراه، شرکتهای بیشتری وارد بخش انبارداری میشوند. تا پایان سال 2008، تعداد شرکتهای انبارداری در کشور من به 17416 شرکت رسیده بود که 511000 نفر را استخدام میکرد و 302.09 میلیارد یوان درآمد داشت. در سال 2009، سرمایه گذاری دارایی های ثابت در صنعت انبارداری به 176.6 میلیارد یوان و ارزش افزوده به 173.7 میلیارد یوان رسید.
